Bieg

Przekładnia czołowa
Koła zębate posiadające cylindryczne powierzchnie podziałowe nazywane są kołami zębatymi cylindrycznymi. Koła zębate czołowe należą do grupy kół zębatych z wałem równoległym i są kołami walcowymi, których linia zębów jest prosta i równoległa do wału. Koła zębate czołowe to najczęściej stosowane koła zębate, które pozwalają osiągnąć wysoką dokładność przy stosunkowo prostych procesach produkcyjnych. Charakteryzują się brakiem obciążenia w kierunku osiowym (obciążeniem wzdłużnym). Większa z par zazębionych nazywa się kołem zębatym, a mniejsza nazywa się zębnikiem.

Przekładnia śrubowa
Przekładnie śrubowe są stosowane z równoległymi wałami podobnymi do przekładni czołowych i są przekładniami cylindrycznymi z nawiniętymi liniami zębów. Mają lepsze zazębienie zębów niż przekładnie czołowe, charakteryzują się wyjątkową ciszą i mogą przenosić większe obciążenia, dzięki czemu nadają się do zastosowań wymagających dużych prędkości. W przypadku stosowania przekładni śrubowych wytwarzają one siłę ciągu w kierunku osiowym, co powoduje konieczność stosowania łożysk oporowych. Przekładnie śrubowe są dostępne ze skrętem w prawo i w lewo, co wymaga przekładni przeciwnych dla pary zazębiającej się.

Skrzynia biegów
Zęby o tej samej wielkości i kształcie wycięte w równych odległościach wzdłuż płaskiej powierzchni lub prostego pręta nazywane są zębatką. Zębatka zębata to cylindryczne koło zębate o nieskończonym promieniu cylindra podziałowego. Zazębiając się z cylindrycznym kołem zębatym, przekształca ruch obrotowy w ruch liniowy. Listwy zębate można ogólnie podzielić na zębatki proste i zębatki spiralne, ale obie mają proste linie zębów. Poprzez obróbkę końców listew zębatych możliwe jest łączenie listew zębatych koniec z końcem.

Przekładnia stożkowa
Przekładnie stożkowe mają kształt stożka i służą do przenoszenia siły pomiędzy dwoma wałami, które przecinają się w jednym punkcie (przecinające się wały). Przekładnia stożkowa ma stożek jako powierzchnię podziałową, a jej zęby są nacięte wzdłuż stożka. Rodzaje przekładni stożkowych obejmują proste przekładnie stożkowe, śrubowe przekładnie stożkowe, spiralne przekładnie stożkowe, przekładnie ukośne, kątowe przekładnie stożkowe, przekładnie koronowe, zerowe przekładnie stożkowe i przekładnie hipoidalne.

Przekładnia stożkowa spiralna
Spiralne koła zębate stożkowe to koła zębate stożkowe z zakrzywionymi liniami zębów. Ze względu na wyższy współczynnik styku zębów są one lepsze od prostych przekładni stożkowych pod względem wydajności, wytrzymałości, wibracji i hałasu. Z drugiej strony są one trudniejsze w produkcji. Ponadto, ponieważ zęby są zakrzywione, powodują siły wzdłużne w kierunku osiowym. W przypadku spiralnych przekładni stożkowych ta o zerowym kącie skręcenia nazywana jest zerową przekładnią stożkową.

Śruba zębata
Przekładnie śrubowe to para takich samych przekładni śrubowych o kącie skrętu 45 stopni na nierównoległych, nie przecinających się wałach. Ponieważ kontakt zębów jest punktowy, ich nośność jest niska i nie nadają się do przenoszenia dużych mocy. Ponieważ moc przenoszona jest poprzez ślizganie się powierzchni zębów, przy stosowaniu przekładni śrubowych należy zwrócić uwagę na smarowanie. Nie ma ograniczeń co do kombinacji ilości zębów.

Przekładnia ukośna
Przekładnie kątowe to przekładnie stożkowe o przełożeniu 1. Służą do zmiany kierunku przenoszenia mocy bez zmiany prędkości. Istnieją proste przekładnie ukośne i spiralne. W przypadku stosowania spiralnych przekładni kątowych konieczne jest rozważenie zastosowania łożysk oporowych, ponieważ wytwarzają one siłę ciągu w kierunku osiowym. Oprócz zwykłych przekładni kątowych z kątem wału 90 stopni, przekładnie kątowe z dowolnymi innymi kątami wału nazywane są przekładniami kątowymi.

Przekładnia robakowa
Śruba wycięta na wale to ślimak, współpracująca przekładnia to koło ślimakowe, a razem na nie przecinających się wałach nazywa się przekładnią ślimakową. Ślimaki i koła ślimakowe nie ograniczają się do kształtów cylindrycznych. Istnieje typ klepsydry, który może zwiększyć współczynnik kontaktu, ale produkcja staje się trudniejsza. Ze względu na ślizgowy kontakt powierzchni przekładni konieczne jest zmniejszenie tarcia. Z tego powodu na ogół do ślimaka stosuje się twardy materiał, a do koła ślimakowego miękki materiał. Mimo że wydajność jest niska ze względu na styk ślizgowy, obrót jest płynny i cichy. Kiedy kąt wyprzedzenia ślimaka jest mały, tworzy on funkcję samoblokującą.

Powierzchnia zęba.Bok zęba przekładni.
Profil zęba.Jedna strona zęba w przekroju pomiędzy okręgiem zewnętrznym a okręgiem korzeniowym.
Spiralny.Profil zęba wygenerowany z ewolwenty koła. Typowy kształt zęba w przekładniach czołowych.
Okrąg podstawowy.Okrąg, z którego wyprowadzono ewolwentowe profile zębów.
Skrzydło.Robocza lub stykająca się strona zęba. Zwykle ma profil ewolwentowy w przekroju poprzecznym.
Najwyższa kraina.Górna powierzchnia zęba przekładni.
Dolny ląd.Powierzchnia znajdująca się na dnie przestrzeni pomiędzy sąsiednimi zębami.
Korona.Modyfikacja polegająca na lekkim wybrzuszeniu na zewnątrz pośrodku boku zęba. Ząb staje się stopniowo cieńszy w kierunku każdego końca. W przypadku całkowicie koronowanego zęba usunięto niewielką ilość materiału również na wierzchołku i korzeniu. Celem ukoronowania jest zapewnienie, że środek boku przenosi całą część obciążenia, nawet jeśli koła zębate są lekko przesunięte lub zniekształcone.
Koło korzeniowe.Styczna do dołu przestrzeni międzyzębowych w przekroju poprzecznym.
Koło boiska.Okrąg zawierający punkt nachylenia. Okręgi podziałowe są styczne na współpracujących kołach zębatych. Okrąg, po którym teoretycznie zęby przekładni toczą się bez poślizgu.
Centrum przekładni.Środek koła podziałowego.
Linia ośrodków.Linia łącząca środki kół podziałowych dwóch zazębiających się kół zębatych. Jest to także wspólna prostopadłość osi skrzyżowanych przekładni śrubowych i przekładni ślimakowych.
Punkt nachylenia.Punkt profilu zęba leżący na kole podziałowym koła zębatego. Gdy punkt pochylenia jednego koła zębatego styka się z współpracującym kołem zębatym, styk następuje w punkcie pochylenia współpracującego koła zębatego. Ten wspólny punkt podziałki leży na linii łączącej dwa środki przekładni.
Ścieżka działania.Krzywa, wzdłuż której następuje kontakt podczas zazębiania się dwóch profili zębów.
Linia działania.Ścieżka działania przekładni ewolwentowych. Jest to linia prosta przechodząca przez punkt nachylenia i styczna do okręgu podstawowego.
Linia kontaktu.Linia lub krzywa, wzdłuż której dwie powierzchnie zębów są do siebie styczne.
Punkt kontaktowy.Dowolny punkt, w którym dwa profile zębów stykają się ze sobą.